Blog

Moje przemyślenia

Beata Rafalska – Plak

Psycholog

kontakt@psycholog-beata.pl

23/10/2015

Dziennik Wydarzeń

Dziennika Wydarzeń to jeden z elementów Metody Krakowskiej. Jego autorką jest Pani Wacława Zuziowa. Jest to metoda, która według mnie może realizować wiele potrzeb:

1. Jest swoistym sposobem spędzania czasu z dzieckiem. Początkowo rodzic pisze Dziennik w imieniu dziecka. Można go założyć bardzo wcześnie, gdyż najpierw rysujemy sytuacje, które się zadziały. Powstaje zatrzymany w czasie obraz sytuacji, rysunek, szkic z elementarnym słowem - imię dziecka, samogłoska - która pełni funkcje okrzyku, jest nosinkiem znaczenia 0!, A!, E!, co może oznaczać O! - spójrz, coś ważnego, A! - w sensie np.: coś się znalazło, coś odkryliśmy, E! - coś nam się nie spodobało, źle się czujemy, itp.

2.Dziennik buduje tożsamość dziecka, bo jest o nim, pomaga przyswajać słowa, pokazuje, że zdarzenia można zatrzymać na kartce papieru, powracać do nich, wspominać, jest skarbnicą dla przyszłego dorosłego człowieka, czymś, co mu opowie jak było, gdy jeszcze był mały.

3. Za pomocą rysunku uczymy przekazywać emocje, uczymy znaczenia uczuć oraz podsuwamy sposoby radzenia sobie (Jaś był smutny w przedszkolu, potem Pani Ania przytuliła Jasia i zapytała, czy chce zadzwonić do mamy)

4. Dziennik Wydarzeń pomaga przyswoić rozumienie czasu (dziś, jutro, wczoraj, w poniedziałek, za tydzień, znowu, w każdą środę itd). Każda strona może mieć zapisaną datę, możemy równocześnie prowadzić z dzieckiem kalendarz i zapisywać w nim ważne wydarzenia lub stałe elementy naszego życia, co porządkuje i ułatwia uczenie się sekwencji zdarzeń. Jak inaczej pokazać dziecku znaczenie słów: teraz, najpierw, potem, zaraz, wcześniej, później, kiedyś, za miesiąc.

5.Pomaga dzieciom zagrożonym dysleksją i dzieciom dyslektycznym w trudnej umiejętności, jaką jest opowiadanie. Wiele dzieci, których znam ma duży kłopot w porządkowaniu informacji, w zachowaniu chronologii zdarzeń, wychwyceniu tego, co istotne, z doborem właściwych słów, zwrotów.

6.Dziennik rozwija więź dziecka z rodzicem i tożsamość rodziny, bo z początku rodzić zapisuje to, co wydarza się w rodzinie (uroczystości, odwiedziny, wycieczki, śmieszne lub smutne zdarzenia). Pisze go na oczach dziecka. Wraz z opanowywaniem czytania a potem pisania dziecko przejmuje swój Dziennik czyniąc go bardziej indywidualnym, intymnym zapisem swoich przeżyć, wniosków, zdarzeń. Rozwija funkcje społeczne i tzw. inteligencję intrapsychiczną. Naturalne jest, że w pewnym momencie musi nastąpić odłączenie. Rodzić przygotowuje się zatem do trudnego etapu - separacji z dzieckiem - odtąd jest ono samodzielnym autorem własnego życia, własnej opowieści, ma już wypracowane dzięki pomocy rodzica narzędzia budowania swojego niepowtarzalnego życiorysu.

7. Dzięki Dziennikowi dziecko staje się śmielsze, doświadcza, jak jest ważne, oswaja się z tym, że odczuwa różne emocje i że one też są bardzo istotnym elementem życia. Nabiera pewności siebie. Nie boi się myśleć i mówić o sobie.

8. Dziennik stwarza nowe możliwości wspólnej zabawy, spędzania czasu, odciąga od telewizji, od nudy.

9. Dziennik staje się pretekstem do dialogu z szerszym kręgiem rodziny, do wymiany doświadczeń, do rozmów, do zachwytu nad niepowtarzalnym spojrzeniem na sprawy, które się przytrafiają głównemu bohaterowi.

Wskazówki praktyczne:

  • pisz dziennik z dzieckiem od najmłodszych lat
  • najlepiej gdy tworzymy go codziennie
  • początkowo zapis stanowi rysunek, wklejone zdjęcie, schematyczny rysunek emocji (wesoła, smutna, zła minka), wyrazy w formie samogłosek, wykrzyknień, onomatopeje
  • stopniowo wprowadzamy IMIĘ dziecka, IMIONA najbliższych, wyrazy (rzeczowniki w mianowniku, czasowniki) - pisane WIELKIM DRUKIEM
  • zawsze zapis musi być poprawny gramatycznie i ortograficznie (nie można utrwalać błędnych form, zgodnie z regułą pierwszych skojarzeń)
  • dołączamy określenia czasu (DATA, Nazwy pór roku, nazwy dni tygodnia, miesiące)
  • z czasem coraz więcej pola przekazujemy dziecku aż do sytuacji, gdzie dziecko pisze samo

Serdecznie zachęcam do eksperymentowania i wspólnej zabawy z dzieckiem.